Kinesiotaping

Kinesiotaping w pediatrii

Metoda Kinesiotaping powstała w latach 70. XX wieku. Jej twórcą i prekursorem był dr Kenzo Kase z Japonii. Metoda ta polega na aplikacji specjalnych plastrów Kinesio - Tex. Celem Kinesiotapingu jest wykorzystanie naturalnych procesów organizmu do samoleczenia.

Działanie kinesiotapingu:
- pozytywny wpływ na funkcje mięśni (normalizuje ich napięcie),
- działanie łagodzące objawy bólowe
- poprawa mikrokrążenia,
- aktywacja systemu limfatycznego,
- wspomaganie funkcji stawów lub więzadeł.


Zastosowanie kinesiotapingu w pediatrii:
- zmniejszenie występowania bólu – dzięki temu można uniknąć długotrwałych zabiegów oraz podawania leków przeciwbólowych.
- leczenie ortopedyczne – stosowane w przypadku słabych lub słabo rozwijających się mięśni, zaburzeń chodu, niedowładów, przy nieprawidłowej postawie ciała.
- zaburzenia nerwowo-mięśniowe – do aktywacji mięśni słabych i hamowania nadaktywnych u dzieci cierpiących na zaburzenia w przewodnictwie nerwowo-mięśniowym, np. mózgowe porażenie lub dystrofia mięśniowa, a także przy zespole Downa i innych stanów powodujących spastyczność, atrofię lub słabe mięśnie.

Ta witryna internetowa korzysta z plików cookie. Pozostając na niej wyrażasz zgodę na korzystanie z cookie.
Przeglądarka internetowa umożliwia zablokowanie plików cookie.

Zamknij [X]